ناکجای وجود با مزامیر داوودوشش ماخولیایی می شود، صیحه ملکوتی اش از ذروه لامکان دل می گذرد و شیدا و مفتون می کند هر خوش نیوش را،چنانکه بی پروا نغمه سر می دهد: چه مستی است ندانم که رو به ما آورد که بود ساقی و این باده از کجا آورد چه راه می زند این مطرب مقام شناس! که در میان غزل،قول آشنا آورد ایزد ازلی بیامرزادش!
امروز برای اولین بار صدای این استاد آواز ایرانی را از دیار هنرپرور فارس شنیدم. خوشحالم که چنین اساتیدی در ایران زیسته اند و متاسفم که چنین گمنام. عالی بود.
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter