چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را که کس آهوی وحشی را ازین خوشتر نمیگیرد خدا را رحمی ای لیلی که مجنون سر کویت دری دیگر نمیداند رهی دیگرنمی گیرد با عاشقان بیدل، تا چند نازو عشوه بر بیدلان مسکین، تا کی جفا و زاری از عشقت ای نگارم، در سوز و التهابم گر حال من بدانی، دانم که رحم آری من هم به عشقت، پابند و بی قرارم خون شد دلم خدایا ،زین صبر و بی قراری