ای گل سرخی که در پاییز می پوسی
بوی باران بهاری کو
تا تورا از خواب سنگینت بر انگیزد
تا زمان باقیست
با نسیم و باد و باران باش
با بهاران باش

ای گل سرخی که در پاییز می پوسی
بوی باران بهاری کو
تا تورا از خواب سنگینت بر انگیزد

پس بزنید غبار سنگین را
باز کن رو به صبح پنجره ای
تا ببینی که آسمان آبیست
تا ببینی که از تو بیرون تر
دودی و گردی و غباری نیست

چشم اگر وا کنی جهان زیباست
هم زمینو هم آسمان زیباست

اگر که بپاشد این کابوس
اگر این چشم ها رها شوند
بی گمان چشم اگر باز کنی
صبح را در اتاق خواهی دید

اگر که بپوسد این زنجیر
اگر این دست ها رها شوند
بی گمان دست اگر دراز کنی
سیب را از درخت خواهی چید

پس بزنید غبار سنگین را
باز کن رو به صبح پنجره ای
تا ببینی که آسمان آبیست
تا ببینی که از تو بیرون تر
دودی و گردی و غباری نیست

چشم اگر وا کنی جهان زیباست
هم زمینو هم آسمان زیباست

اگر که بپاشد این کابوس
اگر این چشم ها رها شوند
بی گمان چشم اگر باز کنی
صبح را در اتاق خواهی دید

اگر که بپوسد این زنجیر
اگر این دست ها رها شوند
بی گمان دست اگر دراز کنی
سیب را از درخت خواهی چید

ای گل سرخی که در پاییز می پوسی
دیر اگر زین خواب برخیزی
خواهد آمد فصل سردی
که در آن بی وقفه و یک ریز می پوسی

تا زمان باقیست با نسیم و باد و باران باش
با بهاران باش
ای گل سرخی که در پاییز می پوسی