از در درآمدی و من از خود بدر شدم

گویی که از این جهان به جهان دگر شدم



(جمله اول درآمد)



گوشم به راه تا که خبر می دهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم



(جمله دوم درآمد)



گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود، بدیدم و مشتاق تر شدم



(مویه)



چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم



(زابل)



دستم نداد قوت رفتن به پیش یار

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم



(حصار)



تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم



(پس حصار اشاره به مویه و فرود)



من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

که اول نظر به دیدن او دیده ور شدم



(پهلوی)



او را خود التفات نبودش به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم



(مخالف)



گویند روی سرخ تو سعدی که زرد کرد

اکسیر عشق در مسم آمیخت زر شدم



(منصوری-فرود)





( سعدی-دیوان اشعار-غزلیات )





دوش دور از رویت ای جان! جانم از غم تاب داشت

ابر چشمم بر رخ از سودای تو سیلاب داشت



(1.مثنوی مخالف، 7.درآمد سه گاه (جمله اول))



نه از تفکر عقل مسکین پایگاه صبر دید

نه از پریشانی دل شوریده چشم خواب داشت



(2.مثنوی مخالف، 8.درآمد سه گاه (جمله دوم))



نقش نامت کرده دل محراب تشبیح وجود

تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت



(مثنوی مخالف)



دیده ام می جست گفتندم نبینی روی دوست

عاقبت معلوم کردم کاندرو سیماب داشت



(مخالف فرود)



روزگار عشق خوبان شهر فائق می نمود

باز دانستم که شهد آلوده زهر ناب داشت



(مویه)



سعدی این ره مشکا افتاده است در دریای عشق

اول آخر در صبوری اندکی پایاب داشت



(منصوری)





( سعدی-دیوان اشعار-غزلیات )





می برزند زمشرق شمع فلک زبانه

ای ساقی صبوحی در ده می شبانه

[ آهنگ های ایرانی و موزیک آلبوم های جدید در ایران ترانه ]

ارسال متن توسط : سهیل ابوالقاسمی