بسان مرغکی آواره ای غم به دشت سینه من پر گشودی به سقف کلبه ی ویرانه ی دل گرفتی آشیان آنجا غنودی بگو ای غم سرایی جز دل من چنین مخروبه آیا دیده بودی تو که ماوآ در این ویرانه کردی ز صاحب خانه اش پرسیده بودی
نمی پرسی ز من بیش ازتو ای غم چه کس در خلوت دل آشیان داشت چه کرد او داد چرا رفت و کجا رفت چه جایی بهتر از اینجا نشون داشت تو میدانی که آیا این دل من زمان چون بهاری پر صفا بود دلی سرمست از شوق محبت دلی اکنده از مهرو وفا بود
مرو ای غم که بی تو این دل من چو فانوس شکسته سوت و کوراست مرا بی همزبان مگزار مگذر که با شادی رهم بس دور دوراست
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter