کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی نگاه دار دلی را که برده ای به نگاهی مده به دست سیاه فراغ ملک دام را به شکر آنکه در اقلیم حسن بر همه شاهی
سحر بلبل حکایت با صبا کرد که عشق روی گل با ما چهها کرد از آن رنگ رخم خون در دل افتاد و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد
غلام همت آن نازنینم که کار خیر بی روی و ریا کرد من از بیگانگان هرگز ننالم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی که درد شب نشینان را دوا کرد نقاب گل کشید و زلف سنبل گره بند قبای غنچه وا کرد به هر سو بلبل عاشق در افغان تنعم از میان باد صبا کرد
وفا از خواجگان شهر با من کمال دولت و دین بوالوفا کرد بشارت بر به کوی می فروشان که حافظ توبه از زهد ریا کرد
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter