اسمتو وقتی نوشتم خونه ی ترانه لرزید گل زیرشاخه قایم شد از قشنگی توترسید گریه ستاره ها رو واسه خاطرتودیدم قصه ی عشق تواز ماه تا سپیده دم شنیدم میشه تو چشم تو گم شدیه سفر تا آسمون رفت با نگاه پرنازت تا فراسوی جنون رفت میشه تو هوای پاکت تا جنون نفس نفس کرد مثل اولین تولد میشه رویا تو حوس کرد کاشکی فانوس نگاهت نور شام و سحرم بود اشکای سرخ توای کاش آب پشت سفرم بود برق چشمای نجیبت پرسه ی ماه شبا نست توی آغوش تومردن یه غروب عاشقانه ست گریه ستاره ها رو واسه خاطرتودیدم قصه ی عشق تواز ماه تا سپیده دم شنیدم