کجا بود آن جهان که کنون به خاطره ام راه بر بسته است ؟ آتشبازی بی دریغ ِ شادی و سرشاری در نُه توهای بی روزن ِ آن فقرِ صادق عصری از آن دست پر نگار و به آیین که تنها سر پَناهَکی بود و بوریایی و بس کجا شد آن تنعٌم ِ بی اسباب و خواسته ؟ کی گذشت و کجا آن وَقعه ی ِ ناباور که نانپاره ی ِ ما بردگان ِ گردنکش را نانخورشی نبود چرا که لِﺋامت هر وعده ی ِ گَمِج بی نیازی هفته ای بود که گاه به ماهی می کشید و گاه دزدادنه از مرزهای خاطره می گریخت . و مارا حضورِ ما کفایت بود . دودی که از اجاق ِ کلبه برنمی آمد نه نشانه ی ِ خاموشی ِ دیگدان که تاراندن ِ شورچشمان را کَلَکی بود پنداری . تن از سرمستی ِ جان تغذیه می کرد چنان که پروانه از طراوت ِ گل و ما دو دست در انبان ِ جادویی ِ شاسبمان بی تابترین ِ گرسنگان را در خانکوچه های ِ رنگین کمان ضیافت می کرد . هنوز آسمان از انعکاس ِهلهله ی ِ ستایش ما که بی ادعا تر کسانیم رنگین است . این آتشبازی ِ بی دریغ چراغان ِ حرمت ِ کیست ؟ لیکن خدای رابا من بگوی کجا شد آن قصر پُرنگارِ به آیین ؟ که کنون مرا زندانِ زنده بیزاریست و هر صبح و شام اندر وبرانه هایش به رگبارِ نفرت می بندند . کجایی تو ؟ که ا َم ؟ و جغرافیای ِ ما کجاست ؟
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter