وقتی صبح میرسه ماه آسمون نفس لحظه آخر میکشه واسه این خسته ترین مرد زمین واسهء چادر غم سر میکشه عمریه توی دلم سرد و سیاه از سپیدی ها شناختی ندارم هرجا میرم همه جا سیاهیه واسه اینه که سیاهو دوست دارم
اول هر چی برام آخریه افقم همیشه خاکستریه بین این سیاهی رنگهای دیگه واسه من همیشه ناباوریه متلاشی شدن عاطفه رو میبینم کم کم و گریه م میگیره گاهی گریه میشه بهترین دوا جایی که عاطفه کم کم میمیره پشت این پنجرهء ساکت و سرد پره بغضم دارم آتیش میگیرم واسه تنهائی به دنیا اومدم حالا هم تنهاتر از تنهائیم
عمریه روزهای من سرد و سیاه ار سپیدی ها شناختی ندارم هرجا میرم همه جا سیاهیه واسه اینه که سیاهو دوست دارم اول هرچی برام آخریه افقم همیشه خاکستریه بین این سیاهی رنگهای دیگه واسه من همیشه ناباوریه....
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter