که م بیش: بچم دیره، له شرشره وارانه یه شو بمینه لا مان، مه ر ئیره بیاوانه؟! ئامان وه تو هاوردم، دی بال و په رم نه شکن چی کوتوره زخمی گم، هامه ناوِ ایوانه عمریکه چاو ریتم، پامال جوانیته م بیلا که ده می تر که م لو چیک چیک زلفانه که م بیش: «بچم دیره»، ئه ر مِردِمه چو هیله؟! باخ شویه کت خیسَ، له وقته زمستانه
[علی اشرف نوبتی (پرتو کرماشانی)]
برگردان:
کم بگو: بروم، دیره در این باران شدید یک شب پیش ما بمان، مگر اینجا بیابانه؟ به تو امان آورده ام، دیگر بال و پرم را مشکن! مثل کبوتری زخمی روی بام خانۀ تو هستم. عمری است که چشم به راهت هستم، پایمان زیبایی ات شده ام بگذار که از چیک چیک زلفانت دمی تر کنم کم بگو: «بروم، دیره»، اگر بمیرم هم نمی گذارم آخر باغ پریشانت (موهایت) خیسه، در این وقت زمستان