از فراز گردنه خرد و خراب و مست باد می پیچد یکسره دنیا خراب از اوست و حواس من آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره ،کجایی ؟
خانه ام ابری است اما ابر بارانش گرفته ست در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم من به روی آفتابم می برم در ساحت دریا نظاره و همه دنیا خراب و خرد از باد است و به ره ، نی زن که دایم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود راه خود را دارد اندر پیش .