به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا شد چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود ای برگِ ستمدیدهء پاییزی آخر تو زگلشن ز چه بگریزی روزی تو هماغوش گلی بودی دلداده و مدهوش گلی بودی ای عاشق ِ شیدا دلدادهء رسوا گویمت چرا فسرده ام در گل نه صفایی نی بوی وفایی جز ستم زِ وی نبرده ام خار غمش در دل بنشاندم در ره او من جان بفشاندم تا شد نو گلِ گلشن و زیب چمن رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست من ماندم و صد خار ستم وین پیکر بی جان ای تازه گلِ گلشن پژمرده شوی چون من هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و لرزان
به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا شد چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
فرستنده متن : علیرضا.م
متن ترانه بیداد زمانه (مرضیه) در تاریخ چهارشنبه ۹ ارديبهشت ۱۳۸۳ و ساعت 5:39:00 PM ارسال شده است.
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
IranSong on Facebook
IranSong on Twitter