با خوشه‌هاي ياس آمده بودي
تاءييد حضورت
کس را باري به شانه نمي‌نهاد.

بلور سرانگشتان‌ات که ده هِلالَک ماه بود
در معرض خورشيد از حکايت مردي مي‌گفت
که صفاي مکاشفه بود
و هراس ِ بيشه‌ي غُربت را
هجا به هجا دريافته بود.

مي‌خفتي
مي‌آمديم و مي‌ديديم
که جان‌ات
ترنم بي‌گناهي‌ست
راست هم‌چون سازي در توفان ِ سازها
که تنها
به صداي خويش
گوش نمي‌دهد:
کلافي سردرخويش
گشوده مي‌شود،
نغمه‌يي هوش‌رُبا
که جز در استدراک همه‌گان
خودي نمي‌نمايد.

نگاه‌ات نمي‌کرديم، دريغا!
به مايه‌ئي شيفته بوديم که در پس پُشت حضور ِ
حيات را
به کنايه درمي‌يافت.

[ آهنگ های ایرانی و موزیک آلبوم های جدید در ایران ترانه ]

فرستنده متن : محسن

ارسال MP3 توسط : بارانی ...