وطن کجاست که آواز آشناي تو
چنين دور مينمايد؟
اميد کجاست
تا خود
جهان
به قرار
بازآيد؟
هان، سنجيده باش
که نوميدان را معادي مقدر نيست!
معشوق در ذرهذرهي جان توست
که باور داشتهاي،
و رستاخيز
در چشمانداز هميشهي تو
به کار است.
در زيج جستوجو
ايستادهي ابدي باش
تا سفر بيانجام ستارهگان بر تو گذر کند،
که زمين
از اينگونه حقارت بار نميمانْد
اگر آدمي
به هنگام
ديدهي حيرت ميگشود
زيستن
و ولايت والاي انسان بر خاک را
نماز بردن;
زيستن
و معجزه کردن;
ورنه
ميلاد ِ تو جز خاطرهي دردي بيهوده چيست
هم از آن دست که مرگات،
هم از آن دست که عبور قطار عقيم اَستران تو
از فاصلهي کويريي ميلاد و مرگات؟
معجزه کن معجزه کن
که معجزه
تنها
دستکار توست
اگر دادگر باشي;
که در اين گستره
گرگاناند
مشتاق بردريدن ِ بيدادگرانهي آن
که دريدن نميتواند.
و دادگري
معجزهي نهائيست.
و کاش در اين جهان
مردهگان را
روزي ويژه بود،
تا چون از برابر اين همه اجساد گذر ميکنيم
تنها دستمالي برابر بيني نگيريم:
اين پُرآزار
گند جهان نيست
تعفن بيداد است.
و حضور گرانبهاي ما
هر يک
چهره در چهرهي جهان
(اين آيينهئي که از بود خود آگاه نيست
مگر آن دَم که در او درنگرند)
تو يا من،
آدميئي
انساني
هر که خواهد گو باش
تنها
آگاه از دستکار عظيم نگاه خويش
تا جهان
از اين دست
بيرنگ و غمانگيز نماند
تا جهان
از اين دست
پلشت و نفرتخيز نماند.
يکي
از دريچهي ممنوع خانه
بر آن تلِّ خشک خاک نظر کن:
[  آهنگ های ایرانی و موزیک آلبوم های جدید در ایران ترانه ]
آه، اگر اميد ميداشتي
آن خشکسار
کنون اينگونه
از باغ و بهار
بيبرگ نبود
و آنجا که سکوت به ماتم نشسته
مرغي ميخوانْد.
نه
نوميدْمردم را
معادي مقدّر نيست.
چاووشيي اميدانگيز توست
بيگمان
که اين قافله را به وطن ميرساند
فرستنده متن : محسن
| 
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
